फेरि आफ्नै खुट्टामा उभिएर देशका लागि योगदान दिन चाहन्छु

मेरो नाम राकेश कुमार महतो हो । मेरो स्थायी घर सर्लाही जिल्ला हो । गत भदौ २३ मेरा लागि कहिल्यै नबिर्सने दिन बन्यो । तत्कालीन सरकारको अत्याचार, भ्रष्टाचार र सामाजिक सञ्जालमाथि लगाइएको प्रतिबन्धको विरुद्धमा हजारौं युवाहरू मिलेर शान्तिपूर्ण आवाज उठाएका थियौं ।

देशमा दिनदिनै बढ्दै गएको भ्रष्टाचार, नातावाद, युवाहरूको बेरोजगारी र विदेश पलायनको पीडा, अनि सरकारले अचानक फेसबुक जस्ता प्लेटफर्महरू बन्द गरेर जनताको आवाज दबाउने प्रयास गरेपछि बाध्य भएर हामी विरोधमा उत्रियौं।

यो कुनै हिंसात्मक आन्दोलन थिएन, न्याय र परिवर्तनका लागि युवाहरूको शान्तिपूर्ण पुकार थियो ।

म पनि त्यही भीडमा थिएँ । माइतीघर मण्डलाबाट सुरु भएको आन्दोलन बानेश्वरतर्फ अघि बढ्दै थियो । हजारौं जेनजी युवाहरूले नारा लगाइरहेका थिए– भ्रष्टाचार गर्ने जेल हाल, सामाजिक सञ्जाल खोल, युवाको आवाज दबाउन पाइँदैन ।

सबै एकजुट भएर शान्तिपूर्ण प्रदर्शन गरिरहेका थियौं । तर अचानक राज्यको दमन सुरु भयो । प्रहरीले हाम्रो शान्तिपूर्ण आवाज दबाउन पानीको फोहोरा, अश्रुग्यास र अन्तमा त गोली नै चलाउन थाल्यो ।

गोलीको वर्षा भएपछि त्यहीँ म ढलेको थिएँ। प्रहरीको गोली मेरो स्पाइनल कर्ड (मेरुदण्ड) मा लाग्यो । त्यो पीडा शब्दमा वर्णन गर्न सक्दिनँ । एकैछिनमा मेरो शरीरको तल्लो भाग सुन्नियो । शरीर रगतै रगतै भयो । खुट्टा चल्न छोड्यो । म छटपटाइरहेको थिएँ । साथीहरूले उठाएर राष्ट्रिय ट्रमा सेन्टर अस्पतालमा लगे ।

२४ भदौमा मेरो अप्रेसन भयो । डाक्टरहरूले भने अनुसार मेरो दुवै खुट्टामा प्यारालाइसिस भएको थियो । ट्रमा सेन्टरबाट थप उपचारका लागि मलाई स्पाइनल इन्जुरी पुनर्स्थापना केन्द्र बनेपा पठाइयो। अहिले यहीं उपचाररत छु ।

यस केन्द्रले आफ्नो तर्फबाट अहिलेसम्म सबै उपचार निःशुल्क गरिदिएको छ । जसका लागि म उहाँहरूप्रति सधैं कृतज्ञ रहनेछु । मेरो खुट्टामा बिस्तारै सुधार आइरहेको छ। पहिले कत्ति पनि चल्दैनथ्यो, अहिले हिँड्न प्रयास गर्दा केही सपोर्टमा उभिन सक्छु ।

डाक्टरहरू भन्नुभएको छ– अझै केही समय निरन्तर फिजियोथेरापी, औषधि र विशेष उपचार भयो भने थप सुधार हुन सक्छ । हुन त पूर्णरूपमा पहिलेजस्तै हुन गाह्रो छ । तर सामान्य जीवन जिउन सक्ने अवस्था आउन सक्छ भनेर डाक्टरले भन्नुभएको छ ।

तर केन्द्रले मलाई अब घर जानू भनिरहेको छ । उहाँहरूको क्षमता अनुसार जति सकिन्छ गरिदिनुभयो । तर थप विशेषज्ञ उपचार, लामो समयको पुनर्वास र महँगा औषधिहरूका लागि धेरै खर्च लाग्छ ।

म एउटा साधारण परिवारको व्यक्ति भएकाले यति धेरै खर्च थेग्न सक्दिनँ । मलाई थप उपचारको आवश्यकता छ । यो आन्दोलनमा राज्यको गोलीबाट घाइते भएका हामीहरूको जिम्मेवारी सरकारको हो । तत्कालीन सरकारले हाम्रो शान्तिपूर्ण आवाज दबाउन गोली चलायो, जसले धेरै युवाहरूको ज्यान गयो, सयौं घाइते भए ।

अहिले जेनजीकै समर्थनको सरकार छ । तर घाइतेहरूको उपचारको सवालमा पूर्णरूपमा बेखबर जस्तो देखिन्छ । सरकारले घाइतेहरूलाई वर्गीकरण गरेर उपचार खर्च बेहोर्ने भनेको सुनिन्छ । तर व्यवहारमा धेरै घाइतेहरू अझै छटपटाइरहेका छन्, उपचार नपाएर ।

म सरकारसँग विनम्र अनुरोध गर्छु– मलाई अर्को विशेष अस्पतालमा थप उपचार गराइदिनुहोस्, वा यही स्पाइनल इन्जुरी सेन्टरमा नै लामो समयको उपचारको पूर्ण व्यवस्था मिलाइदिनुहोस् ।

म जस्ता जेनजीका घाइतेहरूको पीडा देखेर सरकार मौन बस्नुहुँदैन । यो आन्दोलनले देशमा परिवर्तन ल्यायो, तर घाइतेहरूको उपचार र न्याय नभई यो परिवर्तन अधुरो रहन्छ।

कृपया मेरो आवाज सुन्नुहोस्, मलाई थप उपचारको व्यवस्था गरिदिनुहोस् । म फेरि सामान्य जीवन जिउन चाहन्छु । फेरि आफ्नो खुट्टामा उभिएर देशको लागि योगदान दिन चाहन्छु ।