भारतीय सहरहरू बिग्रँदै गएको भीड, घट्दो बसोबास र निजी सवारीसाधनको स्वामित्व द्रुत रूपमा बढ्दै जाँदा, सस्टेनेबल अर्बन मोबिलिटी लाई सहरहरूले विकासलाई परिभाषित गर्ने तरिकामा आधारभूत परिवर्तनको आवश्यकता पर्दछ — decoupling-economic+growth+from+car+ownership”>सार्वजनिक यातायातको विकास र कारको स्वामित्वमा हिँड्ने आर्थिक वृद्धि> इन्डियन इन्स्टिच्युट अफ साइन्स (IISc), बेंगलुरुको सस्टेनेबल ट्रान्सपोर्टेसन ल्याबका संयोजक आशिष वर्माका अनुसार पूर्वाधार।
वर्माले भने कि भारतीय सहरहरू बढ्दो कारको स्वामित्व, विस्तार हुँदै गएको सडक पूर्वाधार र खराब हुँदै गएको गुणस्तरको चक्रमा फसेका छन्। जीवन।
उनले शहरी यातायातलाई एक जटिल, अन्तरसम्बन्धित प्रणालीको रूपमा हेरिनु पर्छ जहाँ हरेक हस्तक्षेप – चाहे मेट्रो परियोजना, फ्लाईओभर वा सडक विस्तार – ले यात्रा व्यवहार, भूमि प्रयोग, पहुँच र वातावरणीय परिणामहरूमा व्यापक प्रभाव पार्छ। साना सहरहरूमा कम प्रयोग नगरिएको मेट्रो प्रणाली वा पहिल्यै भीडभाड भएका करिडोरहरूमा अत्यधिक सडक विस्तार जस्ता अकुशल लगानीहरू।
“हामी एउटा दुष्ट चक्रमा फसेका छौं—धेरै कारहरूले बढी भीड निम्त्याउँछ, जसले थप सडकहरू निम्त्याउँछ, जसले फेरि थप जाम निम्त्याउँछ।” उनले भने। निजी सवारी साधनको स्वामित्वमा द्रुत बृद्धि भएको देखियो, जसले शहरी विस्तार, लामो यात्रा र व्यक्तिगत गतिशीलतामा बढी निर्भरता निम्त्याउँछ।
विश्वका शहरहरूबाट पाठ
अन्तर्राष्ट्रिय उदाहरणहरू हाइलाइट गर्दै, उहाँले दिगो गतिशीलता सहरको जनसंख्या र बढ्दो यात्राको मागमा आधारित सही यातायात प्रणाली चयनमा निर्भर रहेको बताउनुभयो। पूर्वाधार।
उनले सिंगापुर र भियनालाई एकीकृत सार्वजनिक यातायात प्रणाली, मूल्य निर्धारण संयन्त्र र व्यवहारात्मक हस्तक्षेपहरू मार्फत निजी सवारी साधनहरूमा निर्भरतालाई सफलतापूर्वक घटाउने सहरहरूको उदाहरणको रूपमा उद्धृत गरे। साइकल चलाउने,” उनले टिप्पणी गरे।
यी उदाहरणहरूले कारको स्वामित्वको उच्च स्तरलाई प्रोत्साहन नगरी उच्च आय भएका अर्थतन्त्रहरू समृद्ध रहन सक्छन् भनेर देखाउँछन्।
कारको स्वामित्वमा जीवनको गुणस्तर
सत्रको मुख्य विषयवस्तु भारतको जीवनस्तर र गुणस्तरीय जीवन बिचको भिन्नता थियो। आगामी दशकहरूमा प्रतिव्यक्ति आयमा उल्लेख्य वृद्धि गर्ने लक्ष्य राख्दै वर्माले बढ्दो कारको स्वामित्वसँग बढ्दो आम्दानीलाई बराबरी नगर्ने चेतावनी दिए।
उहाँले धेरै विकसित सहरहरू सवारी साधन स्वामित्वको संतृप्ति स्तरमा पुगिसकेका छन् र अहिले वायुको गुणस्तर, जीवनयापन र सार्वजनिक ठाउँको उपयोगिता सुधार गर्न निजी सवारी साधनहरूमा निर्भरता कम गर्न सक्रिय रूपमा प्रयास गरिरहेका छन्। आवश्यक
वर्माले खण्डित शासनलाई भारतमा दिगो गतिशीलताको प्रमुख बाधाको रूपमा पनि पहिचान गरे। धेरै एजेन्सीहरूले प्राय: योजना, पूर्वाधार र यातायात सञ्चालनहरूमा स्वतन्त्र रूपमा सञ्चालन गर्छन्, जसको परिणामस्वरूप कमजोर समन्वय हुन्छ।
उनले यसलाई यातायातका सबै मोडहरूमा गतिशीलता योजनाको निरीक्षण गर्ने ट्रान्सपोर्ट फर लन्डन र सिङ्गापुरको भूमि यातायात प्राधिकरण जस्ता एकीकृत संस्थाहरूसँग तुलना गरे।
अर्को चुनौती, उनले भने, प्रभावकारी सहरहरूमा मागको अभाव हो। सहरहरूले यातायात पूर्वाधारमा लगानी गर्न जारी राख्छन्, तिनीहरू प्रायः भीड मूल्य निर्धारण, पार्किङ प्रतिबन्ध वा सवारी स्वामित्व नियन्त्रण जस्ता नीतिहरू लागू गर्न बेवास्ता गर्छन् जसले अत्यधिक कार प्रयोगलाई निरुत्साहित गर्छ। निजी सवारीसाधनमा।
“हामीले समृद्ध र बस्न योग्य दुवै सहरहरू चाहन्छौं भने कारको स्वामित्वबाट आर्थिक वृद्धिलाई दोब्बर बनाउन आवश्यक छ,” उनले भने।
सत्रको समापन गर्दै उनले दिगो सहरी गतिशीलताका लागि सार्वजनिक यातायात विस्तार, व्यवहारमा परिवर्तन, नीति कार्यान्वयन र संस्थागत रूपमा गुणस्तरीय जीवनको संस्थागत सुधार सुनिश्चित गर्दै सहरको गुणस्तरीय जीवनयापनलाई समावेश गर्ने समन्वयात्मक दृष्टिकोण आवश्यक पर्नेमा जोड दिए।